we verhuizen!

De niemen(d)alletjes verhuizen naar mijn nieuwe website! Ik verwelkom je graag op www.petrathomas.be, waar je de ode aan de alledaagsheid der dingen kan volgen onder de noemer ‘Niemen(d)alletjes’. See you there!

Petra

 

Advertenties

beton

 

Daar staat hij nu. Met zijn voeten in het nog natte beton. De koude, vochtige brij wordt langzaam hard tussen zijn tenen. Er blijft weinig speelruimte over. Zijn eigen leven is een blok aan zijn been. Dat wat hem recht houdt, haalt hem neer. Dat wat hem neerhaalt, houdt hem recht. Hij ziet het overal nu: aan de gevels van huizen, in muren tussen tuinen, langs wegen. Rond het water van een fontein. In de ogen van mensen, ook. Zijn vleugels lam gelegd in het concrete. De zon was nog nooit zo ver weg. En hij kon dat zo goed, zweven.

elisabeth

De regendruppels op het keukenraam glijden langzaam naar beneden. Trage tranen. Het zijn de laatste. Er komen er geen nieuwe meer bij, voorlopig. Behoedzaam breekt de zon door het dikke wolkendek. Het is waar, denkt ze. Het is door de barsten dat het licht naar binnen komt. Het is waar. De oktoberzon kruipt over de keukentafel, streelt haar arm, haar schouder, haar gezicht. Als een warme hand rust ze op haar kruin. Ook dat is waar, denkt ze. Dat van ‘na regen komt’. Alles komt goed, denkt ze. Alles is goed. Ze klopt het stof van haar knieën en staat recht.

uitroepteken

Ze voelt zich vandaag één groot uitroepteken. Alsof er een bron borrelt in haar borstkas. Een bron met spuitwater. Met heel veel belletjes. Je ziet het aan haar pas: die is lichter. Haar voeten veren een beetje hoger op dan anders. Zelfs de lucht om haar heen is minder zwaar. Hij vult haar met zo veel zuurstof dat ze denkt dat ze zal opstijgen. Er is ook meer plaats in haar hoofd, plotseling. Achter haar voorhoofd, waar gewoonlijk haar zorgen tegen haar hersenpan bonken, is het stil. En zo helder. Alsof iemand het licht heeft aangeknipt. Het fonkelt in haar ogen.

tooghoogte

Hij veegt de blauw-wit geblokte toile cirée schoon. Zijn omvangrijke buik zweeft erboven, als een luchtballon. Onder één van de vier tafelpoten zorgt een dubbelgevouwen bierviltje voor evenwicht. De jukebox muziek die uit de bestofte muziekinstallatie stroomt, is zo luid dat elke poging tot nadenken in de kiem gesmoord wordt. De woorden die hier vallen gaan in rook op. Speciale bieren worden in de juiste glazen geserveerd. Met blokjes kaas en salami die gewoon saucisse mag heten. Augurkjes en ajuintjes in azijn worden op tandenstokers geprikt en met natte ogen naar binnen gespeeld. Hier wordt het dagelijks leven verheven. Tot tooghoogte.

koningin

De koningin besloot dat ze vandaag tijd zou maken om te wenen. Dat was veel te lang geleden. Ze wandelde waardig naar een lichte kamer in de uithoek van het luchtkasteel. De ruimte was gevuld met tientallen prachtige schalen. Kristallen schalen voor delicate tranen, glazen schalen voor alledaagse tranen, een porseleinen schaal voor tranen van ontroering en een gekke gele van plastic, voor slappelachtranen. In sommige stond al een bodempje water, zoals de eerste munten in de hoed van een bedelaar. Ze begaf zich naar een grote egalen schaal, gemaakt van rozenkwarts. Met heel veel plaats voor de tranen van vandaag.

dubbel

De vrouw vertelde alles twee keer. Ze herhaalde alles wat ze zei. Ze gebruikte weliswaar andere woorden, ze parafraseerde, maar het kwam er toch op neer dat ze alles twee keer zei. Daar draaide het op uit: dat ze alles in tweevoud meedeelde. De vrouw deed dat al heel lang, ze had het nooit anders geweten. Ze wist niet waar het vandaan kwam, hoe het kwam. Of waarom. Ze had geen idee wat de achterliggende reden was. Misschien wilde ze extra duidelijk zijn voor wie luisterde. En niet mis te verstaan door haar toehoorders. Dat zou best wel eens kunnen. Misschien.